Skip to main content

Wat maakt het eigenlijk uit als het blanke ras uitsterft?

Ieder gezond levend wezen op onze planeet is middels natuurlijke selectie zo geprogrammeerd, dat het soortbehoud als belangrijkste taak ziet. Om het voortbestaan van de eigen soort veilig te stellen, dient voortgeplant te worden, en om voort te kunnen planten moet eerst de geslachtsrijpe leeftijd bereikt worden, en om de kinderjaren te overleven moeten roofdieren ontweken en eten gevonden worden. Enfin, uiteindelijk staat iedere gedraging in het teken van soortbehoud. Dit geldt voor wandelende takken, amoeben, mestkevers, bacteriën, roodbuikpadden en alle andere plant- en diersoorten. Op één soort na; de mens. In het bijzonder; de blanke mens. De blanke mens is dermate losgezongen van haar natuur dat zij op gigantische schaal meewerkt aan het wegvagen van de eigen soort. Nooit eerder op aarde hebben levende wezens zo actief meegewerkt aan de extinctie van de eigen soort, zoals we dit heden ten dage zien bij het blanke ras, en dit is evolutionair gezien – om het eufemistisch uit te drukken – niet bepaald een winnende strategie.

 

Common frog, Rana temporaria, Pair in amplexus or mating photographed underwater with spawn, Wiltshire, England, UK

 

Het proces dat uiteindelijk leidt tot het uitsterven van het blanke ras – ook wel bekend als ‘white genocide’ – voltrekt zich doordat er minder blanken worden geboren, dan dat er sterven. Ook heeft rasvermenging een negatieve invloed op het behoud van het blanke ras, omdat een ‘half-bloedje’ niet blank is. Het aantal blanken krimpt met rasse schreden dus zou je verwachten dat blanken overal ter wereld tot in het diepst van hun ziel gemotiveerd zijn om dit onheilspellende toekomstbeeld zo snel mogelijk ten goede te doen keren, maar niets is minder waar. Blanken werken juist massaal mee om dit proces te versnellen en te optimaliseren. Mensen uit de guurste uithoeken van de wereld worden ingevlogen, rasvermenging wordt gepropageerd (niet in de laatste plaats door de NPO, dus elke blanke belastingbetaler gooit olie op het vuurtje dat hem langzaam gaar suddert) en carrière maken wordt belangrijker geacht dan baby’s maken. Door de bank genomen is er bij blanken dus nog weinig gevoel van urgentie te bespeuren. Een reactie die meer dan eens gehoord wordt is dan ook: “Wat maakt het uit als er geen blanken meer zijn?”

 

Misschien niet eens een hele slechte vraag, want waarom is het ook eigenlijk erg als het blanke ras uitsterft? (de gevolgen voor andere aardse wezens laat ik hier buiten beschouwing, al heb ik een vermoeden dat niet iedereen er om zal rouwen.)

 

Zoals Bas Haring al eens mooi beschreef, is het voor wezens van een soort zelf niet erg wanneer hun soort verdwenen is. Als bijvoorbeeld de panda uitsterft, is dat voor panda’s zelf niet erg. Individuele panda’s sterven sowieso een keer, en ook de laatste panda zal normaal sterven, niet wetende dat hij de laatste was. Vanaf dat moment zijn er geen panda’s meer, maar geen panda heeft erom gemaald. Met dezelfde logica is het voor blanken ook niet erg als er geen blanken meer zijn. Echter, bij het sociale wezen dat de blanke mens is, is de weg naar het einde van de soort toe, een stuk anders dan bij de solitair levende en minder intelligente panda. Wie nu een blik werpt op een land als Zuid-Afrika en kijkt naar de positie van blanken, met als gruwelijke exponent de plaasmoorden, kan wel bedenken wat er gaat gebeuren als blanken in elk land een kleine minderheid zullen vormen. Europese steden met een aanzienlijk aandeel uitheemsen bevestigen dit beeld. Veel van deze uitheemsen bezitten een combinatie van genen, geschiedenis en cultuur die ervoor zal zorgen dat blanken geen vredig heenkomen meer zullen hebben zodra ze in de minderheid zijn. Dit alles aangemoedigd door indoctrinatie dat blanken gemene onderdrukkers zijn die er moedwillig voor zorgden dat uitheemsen altijd slechter presteerden dan hun blanke medemens. Dat de feiten echter uitwijzen dat dit verschil in prestatieniveau grotendeels te wijten is aan een differentie in genetische capaciteiten, is in een toekomstige hobbesiaanse ‘state of nature’ niet meer relevant. Ondanks dat de gruwelijke voortekenen dagelijks op internet te zien zijn, doen massa’s blanken dit af als doemdenkerij en zeggen dat alles wel los zal lopen. “Als wij hen nu goed behandelen, zullen zij ons ook goed behandelen” -klinkt het soms uit de mond van hopeloos naïeve blanken die ten onrechte hun zachte altruïstische natuur projecteren op leden van uitheemse soorten.

 

Kortom, wat er erg is aan het uitsterven van het blanke ras, is de onheilspellende realiteit die de steeds in aantal afnemende blanken ten deel zal vallen op de doodlopende weg richting dat einde toe.

 

Is er dan geen ‘white pill’ opgewassen tegen deze ‘black pill’?

 

Jawel. Zoals ik aan het begin al zei, is elk wezen uitgerust met het kenmerk dat het soortbehoud als hoogste doel ziet. Dit is ook zo bij de blanke mens, zij het dat dit oerinstinct bij het gros onderdrukt wordt, en bij sommige haast verdwenen lijkt. Als het de blanken in steeds grotere getale lukt om alle onderdrukkende factoren van zich af te schudden, is er hoop. Onder de diepe laag aangeprate zelfhaat en andere indoctrinatie zal bij de meeste blanken nog een piepklein waakvlammetje van het oerinstinct branden. Het instinct diep van binnen waarmee men heel goed weet dat het prettiger is om in een blanke wijk te wonen, dan in een zwarte. Het instinct waarmee men heel goed weet dat nóg meer asielzoekers opnemen alleen maar kan eindigen in een ramp. Het instinct waarmee men heel goed weet dat onze gewaardeerde militairen niet in Mali moeten vechten, maar onze naasten moeten beschermen in de eigen straten en aan de randen van ons geweldige continent. En het instinct waarmee men heel goed weet dat het niet goed is wanneer je lelieblanke dochter thuiskomt met een neger.

 

Dus wanneer blanken weer naar hun natuurlijke aard gaan luisteren, en minder bezig zijn met wat ze zouden moeten denken van de gedachtenpolitie, zal het oerinstinct ons vertellen wat écht goed of slecht voor ons is. Zaken die bijdragen aan preservering van de eigen soort zullen vaker als goed beschouwd worden, en wat hier niet aan bijdraagt als slecht. Het oerinstinct van de blanke mens is niet verdwenen, maar het wordt onderdrukt. Wanneer de beteugeling van dit oerinstinct drastisch vermindert en onze ware aard weer leidend wordt, zal de weg naar een glorieus bestaan opnieuw open liggen, waarbij ontdekt, gefloreerd en in vrede geleefd kan worden.

 

– Bijeenkomsten –

Elke maand organiseert Erkenbrand bijeenkomsten waar schrijvers en lezers van Erkenbrand elkaar kunnen ontmoeten. We streven naar een discussie op niveau en naar gezelligheid. Meer informatie vind je hier.

 

 

Alle afbeeldingen zijn afkomstig van wikimedia.org

4 thoughts to “Wat maakt het eigenlijk uit als het blanke ras uitsterft?”

  1. A helpful contribution but one of the obvious things that is missing from the analysis is the “Jewish Question”. See works of prof. Kevin McDonald for more details (especially his “Culture of Critique”).

  2. DE huidige politiek is absoluut fout. Op alle gebieden waar het mensen betreft. Ik zie maar één oplossing om alles in onze maatschappij recht te krijgen en weer leefbaar te maken. Hert eerste is het niet langer accepteren van gezag. Het tweede is het nastreven van de Natuurwetten.

  3. Islamitische armoedzaaiers worden aan alle kanten geholpen om zoveel mogelijk kinderen te produceren, maar hard werkende blanke Nederlanders wordt het hebben van meer dan 2 kinderen volkomen onmogelijk gemaakt.
    Kijk om u heen en u ziet het. De bijstand en heel veel kinderbijslag genietende moslima met 5 kinderen die relaxed rondloopt en de blanke Nederlandse vrouw die gestrest onderweg is van werk naar kinderdagverblijf. Als u kijkt ziet u dat beeld overal.
    De overheid moet hier iets aan doen. Wetgeving betreffende al deze aspecten aanpassen zodat de moslims flink afgeremd worden en blanken weer een kans maken.
    Nu betalen we belasting voor onze eigen ondergang.

Reacties zijn gesloten.