Skip to main content

Waarover men niet mag spreken: de grote vervanging

In de zomerse maand juni van dit jaar had een programmamaker op de Franse publieke omroep het lumineuze idee om Renaud Camus uit te nodigen. Camus is schrijver en filosoof en heeft talloze boeken op zijn naam staan, van essays tot dagboeken. Daarbij heeft hij al een aardige leeftijd bereikt en heeft veel gereisd en gezien. De opzet van het programma is het aanhoren van de ideeën van de gast, hierover van gedachte te wisselen, met elkaar in de debat te gaan en verder te bespreken wat er nog meer in Frankrijk gaande is.

Echter, Camus en zijn opvattingen riepen onvrede en onrust op onder de luisteraars en de andere programmamedewerkers, en er vielen na de uitzending harde woorden: men had een dergelijke gast eigenlijk niet mogen uitnodigen, en zulke opvattingen zou geen ruimte mogen worden gegeven. Werd er hier soms een (onnodige) poging gedaan om te provoceren? Had men de uitzending niet simpelweg moeten censureren? Of: men moet dergelijke standpunten laten horen, om ze dan vervolgens te ontmaskeren. Het was een uitbarsting van politieke correctheid in alle hevigheid en de verantwoordelijke programmamaker Alain Finkelkraut moest zich dan ook nog dagen na de uitzenddatum publiekelijk verantwoorden.

Renaud Camus is dus wat men een ‘controversiële’ schrijver noemt. Het pejoratief ‘controversieel’ gebruikt men vooral om aan te duiden dat er hoop mis is met iemand. Als deze schrijver dan ook nog een taboe aanraakt en daarover ongehoorde inzichten naar voren brengt én hij al lange tijd met dergelijke ideeën rondgang doet in het land, dan zijn de rapen gaar. Wie echter de uitzending naluistert kan horen dat het Camus helemaal niet makkelijk werd gemaakt. Zijn woorden werden gewogen en constant bekritiseerd. Het was ook telkens een twee-tegen-één situatie waarin Camus van beide kanten werd aangevallen, door de interviewer en de andere gast. De laatste stak ook telkens een monoloog af om te laten weten dat hij het vooral met Camus fundamenteel oneens was.

Helaas was door het gekrakeel tijdens de radio-uitzending en achteraf, niet veel te begrijpen van wat Camus aan argumenten naar voren bracht. Het was wel duidelijk dat werkelijk niemand bezig was met de elementaire zaken van een goed debat, zoals het aanhoren van de standpunten, tegenargumenten inbrengen, hierover flink debatteren én dan aan de luisteraar het eindoordeel overlaten. Terwijl mensen juist daar wel recht hebben, zeker op een door publiek geld gefinancierd platform. Maar dat kon niet, want het onderwerp is ongepast verklaard en men mag hier niet vrijuit over spreken.

Wat zegt U nu?
Het taboe-onderwerp betrof hier de gevolgen van de massale instroom van niet-Europeanen in Frankrijk, een proces dat zich de afgelopen jaren in versnelde vorm heeft voorgedaan en het land heeft veranderd van een homogeen Europees land in een plek waar vele etniciteiten, culturen en religies leven. Er werd in de bewuste radio-uitzending nu eens niet over korte termijn effecten gesproken, zoals bijvoorbeeld over beleidsnotities over de aantallen migranten die jaarlijks het land binnenkomen en of dit er meer of minder zouden moeten worden. Het onderwerp en de discussie betrof een fundamentele vraag, namelijk de bevolkingspolitiek.

Camus heeft nagedacht over wat er werkelijk aan de hand is wanneer een land hele scheepsvrachten anderssoortige volkeren laat binnenkomen en deze de plek innemen van de oorspronkelijke bevolking. In een van zijn boeken brengt hij het concept van de ‘grand remplacement’ (de grote vervanging) naar voren. Camus definieert de grote vervanging op de volgende wijze: “Er was een volk, stabiel, dat hetzelfde gebied al vijftien of twintig eeuwen bewoonde. En toen opeens, zeer snel, binnen een of twee generaties, voegden een of meer andere volkeren zich bij dit volk. Het wordt het vervangen en bestaat niet meer”.

Dit is een totaal andere visie dan de gangbare, dat iedereen, ook grote groepen uit andere volkeren, kan opgaan in de Franse samenleving en uiteindelijk een goed functionerende, echte Fransman zal worden. Dit is een politieke opvatting die voortkomt uit de Franse revolutie, die zich bijvoorbeeld uit in het ‘recht van de grond’, wat wil zeggen dat ieder die op Franse bodem word geboren automatisch een Fransman is.

Camus ziet dit helemaal anders en stelt dat “verandering van volk, verandering van beschaving betekent”, en dat dus het binnenlaten van andere volkeren in de huidige aantallen een verandering van de maatschappij tot gevolg heeft. Omdat iedereen zijn eigen cultuur meebrengt, zal de oorspronkelijke beschaving veranderen en uiteindelijk verdwijnen.

Het proces van verdringing van de Fransen is al in vergaand stadium, en Camus wil deze weg niet langer volgen. Het is dringende noodzaak zich te keren tegen de politiek van “de volksverandering, de grote vervanging, de opvolgende immigratiestromen, de massale naturalisaties, de deculturalisering, de islamisering en het wegvagen van Frankrijk en zijn cultuur”. Deze processen moeten volgens Camus worden omgebogen.

Kosmopoliet Correct
Ook in Frankrijk is duidelijk sprake van een opgelegde consensus dat er over bepaalde onderwerpen niet mag worden gesproken. Er wordt van bovenaf, beginnend bij de grote instituties, druk uitgeoefend om bepaalde meningen geen ruimte te bieden. Deze druk moet voorkomen dat ‘ongewenste’ opvattingen een groot publiek kunnen krijgen.

De goede opvattingen worden naar beneden gecommuniceerd voor de mensen die staan de trappelen om op de maatschappelijke ladder omhoog te klimmen. Zo weten ze wat wel en niet kan en wat ze moeten zeggen om erbij te kunnen komen. In deze wisselwerking is het publiekelijk neerslaan van ‘verkeerde’ meningen van groot belang. Zo bakent men het terrein van de deugdelijke en wenselijke meningen af en stelt men voorbeelden van wat de gevolgen kunnen zijn wanneer iemand zo onverstandig of naïef is buiten dit gebied te treden.

Zo ziet men dan ook bij populaire programma’s op de televisie met grote regelmaat dat men zeer opzichtig dissidente personen of onwelgevallige meningen tracht belachelijk te maken. Er wordt niet ingegaan op de argumentatie of zelfs maar op de situatie waarover het gaat, maar men valt de persoon zelf aan om zo zijn positie in diskrediet te brengen. Of men tovert een zelfverzonnen morele grens tevoorschijn die zou zijn overschreden. Het doel is dat er geen discussie, noch een uitwisseling van meningen komt en dat het publiek het signaal krijgt zich niet langer te interesseren voor de persoon en zijn opvattingen.

Dit dient de bestaande consensus, met name over wat de koers van de maatschappij in grote lijnen moet zijn, met de ‘welgemeende’ boodschap dat dit voor iedereen beter zou zijn: open grenzen, deculturalisering, etnomasochisme, verheerlijking van het andere, en andere ingrediënten van het zielloos kosmopolitisme dat de maatschappelijke bovenlaag in West-Europa drijft. Wie dat niet ziet zitten hoeft niet te rekenen op veel speelruimte om zijn afwijkende opvattingen te uiten.

Concept
Het is zeker geen makkelijke taak om in het licht van deze verdrukkingsmechanismen, sociale verwachtingen, propagandaverhalen en een machtsbeluste overheid met een arsenaal aan censuurwetgeving, waar te nemen en te vatten wat zich afspeelt in de huidige samenlevingen van West-Europa. Men moet buiten gestelde en afgeschermde kaders denken en zich bewegen op een leeg veld dat volledig onbegrepen, bewust buiten de omheining is gelaten en door onduidelijkheid nauwelijks nog te ordenen is. Echter, het is van wezenlijk belang wat zich in de samenleving voordoet duidelijk in kaart te brengen.

Het is een grote kunst van echte denkers om nieuwe begrippen te ontwikkelen voor onbegrepen en nieuwe processen die zich in de samenleving voltrekken, dat wil zeggen: het conceptualiseren van maatschappelijk ontwikkelingen. Dit houdt in: reflectie over de data, interactie met getuigen en andere zienswijzen, en constructie van de ontwikkeling op basis van deze gegevens en afwegingen. Een goede conceptualisering helpt niet alleen de schrijver om zijn ideeën te ordenen, te testen en te verpakken, maar maakt zijn ideeën en boodschappen beter overdraagbaar naar een breed publiek.

Onze dagelijkse ervaring komt tot stand door de manier waarop we haar mentaal in begrippen vatten. Maar sommige ervaringen kunnen zo nieuw zijn dat deze nog niet mentaal te vatten zijn. Velen uit de hogere klassen leven zo in een wereld van schijn en illusie, op grote afstand van de feitelijke ontwikkelingen, en raken verstrengeld in de begoocheling van cijfers en deelprocessen. Dit ontkennen van de werkelijkheid en het niet goed kunnen vatten van wat er aan de hand is, kan ernstige sociale gevolgen hebben. Men tuigt een eigen realiteit op, en raakt bedwelmd in een zelfgeschapen werkelijkheid. Het is van groot belang dat personen met een breder blikveld hen wakkerschudden. Door een heldere, onderbouwde conceptualisering kan men voorkomen dat mensen niet langer weten wat er aan de hand is en niet juist kunnen reageren op ontwikkelingen die zich in een samenleving voltrekken. De ‘grand remplacement‘ is zo’n helder concept.

Slotsom
Wie vandaag een willekeurige West-Europese grote stad opzoekt, ziet dat daar enorme groepen niet-Europeanen wonen. Dat is wat iedereen met zijn eigen ogen kan vaststellen. Oudere mensen kunnen zich nog wel de periode herinneren dat dit niet het geval was. Velen hebben deze verandering voor hun ogen zien gebeuren. Inmiddels zijn in West-Europa alle grote en middelgrote steden in steeds sneller tempo van etnische samenstelling aan het veranderen.

Deze verandering komt uiteindelijk voort uit de idee van de Franse revolutie dat alle mensen gelijk zijn, en dus uitwisselbaar en vervangbaar. Dit wordt vandaag gekoppeld aan de kapitalistische cultuur die deculturalisereert en industrialiseert. In het geval van Frankrijk wordt het Franse volk vervangen door volkeren van voornamelijk Arabisch-islamitisch afkomst. In dit proces verdwijnt de ene identiteit en wordt vervangen door een andere.

We worden vervangen door niet-Europeanen. Het is zichtbaar en meetbaar. Het is een verandering van cultuur en identiteit. Het is een proces dat bewust door de eigen machtselite wordt bevorderd. Deze ontwikkelingen vat Camus samen in één helder begrip, dat het grote publiek kan begrijpen. Wellicht dat gewone mensen met dit concept in het achterhoofd eens navraag kunnen doen bij de politici waarom wij met onze beschaving zouden moeten worden vervangen.

5 thoughts to “Waarover men niet mag spreken: de grote vervanging”

  1. Over de Franse revolutie gesproken, een quote uit het krantenartikel geschreven door Winston Churchill met de titel ‘Zionism vs bolshevism a struggle for the Jewish soul’:

    [admin: de quote kan iedereen vinden bij het zoeken naar dit krantenartikel van Churchill. Niet op deze site, echter.]

  2. Check YT op “The Tavistock Agenda” en sta eens stil met behulp van Wiki English wat allerlei begrippen betekenen. Niet schrikken.

  3. Islam (Sharia)

    De rasechte Nederlander en kunstschilder Anton Heyboer had vier of vijf vrouwen. Toen was er volop media-aandacht voor Anton en zijn harem. Tegenwoordig zijn er tal van moslims in Nederland komen wonen die ook vier of meer vrouwen hebben. Dat wordt niet belicht. Want het is hun religie en cultuur…

    Moslima’s worden opgeroepen door islamitische leiders als de Turkse dictator Erdogan om minstens vijf kinderen te baren. De baarmoeder is het wapen van de islam.

    Als de islam de baas wordt in Nederland dan vertrek ik uit Nederland en ga in Amerika wonen voor mijn vrijheid, veiligheid en om mijn leven te behouden. Want ik ben niet van plan om onder het islamitische juk, sharia, te gaan leven. Aan mijn nooit niet! Barbaren zullen mij nooit bekeren!!!

    Als dan de islam (sharia) voorgoed verdreven is uit Nederland keer ik weer terug naar Nederland.

    Jack Terrible

  4. Dit artikel is een vaststelling van in hoofdzaak 2 feiten.

    1. De bevolkingsvervanging is een politiek opgelegde agenda en geen toevallig gegeven.
    2. De gecontroleerde massa media controleren het discour en minimaliseren de thematiek.

    Deze 2 feiten roepen 2 vragen op.

    1. Qui bono. Wie heeft er voordeel bij bevolkingsvervanging? En waarom?
    2. Wat te doen als burger, tegen een politiek opgelegde agenda die door de media wordt gefaciliteerd?

    Interessant is oorzaak en gevolg te onderscheiden.
    Massamigratie van moslims en Afrikanen zijn een gevolg en een middel tot een doel, de werkelijke oorzaak ligt ergens anders. Uiteraard kan men nooit de gevolgen stoppen als men de oorzaak niet kan of wil benoemen en aanpakken.

    Tenslotte denk ik dat conservatieve, rechtse en nationalistische politici en personen de media beter strategisch boycotten. Aan het woord komt men toch niet, men wordt steeds onderbroken en zit er als excuus truus bij in een opstelling van 1 tegen allen.

Reacties zijn gesloten.