Skip to main content

Van Eenheid naar Heelheid

Europa, dat zijn wij. Al 35.000 jaar. Onze landen, volkeren, culturen, tradities, waarden, muziek, kunst, spiritualiteit… ons Europa. Wij, Europa, staan aan de vooravond van een cruciaal moment in onze geschiedenis. Gaan wij ten onder of komt er een wederopstanding?

Als er iets is wat ik tegen de wereld van normies zou willen zeggen, is dat mijn boodschap vanuit mijn Alt-Rechts plek hier er juist één van liefde is. De soldaat strijdt niet omdat hij haat wat voor hem staat, maar omdat hij liefheeft wat achter hem ligt.

Wij zijn helemaal niet zo verschillend van traditioneel of klassiek ‘’links’’ als dat men denkt. Integendeel. Wij geven intens om de natuur, om dierenwelzijn, om het milieu en om het volk. Vroeger was ‘het volk’ van links, vandaag is het van rechts. Deze transitie heeft nu eenmaal plaatsgevonden. En wie geeft er nou niet om dierenwelzijn en om de natuurlijke wereld om ons heen? Wij ZIJN de natuur. Er is zoveel dat ons verbindt.

Vandaag ging er op Twitter een foto rond van Federica Mogherini (EU Vertegenwoordiger Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid) die op bezoek in Iran een hoofddoek draagt. Vrijwel eensgezind stort zgn. “rechts” bakken veroordeling over haar uit, terwijl wat gezien wordt als ‘’links’’ juist vrij blijft van kritiek hierop. Ik zie PVV’ers en tal van anderen schreeuwen op sociale media dat mevrouw Mogherini “vrouwenonderdrukking steunt” en “kijk die mannen achter haar eens lachen”.

Maar wat hebben wij met Iran te maken? Laat Iran zelf bepalen over haar eigen kwesties. Wees blij voor de Iraniërs dat zij wel een eigen land hebben waar zij de dienst uitmaken, ook voor een ieder die er een dagje op bezoek is.

Wij hebben ons eigen huis te herbouwen. We kunnen veel leren van de puurheid van al deze niet-westerse culturen, die WEL hun waarden beschermen, die WEL hun cultuur en hun principes verdedigen. Hier in ons Europa is het één grote chaos, in Iran gaat het prima. Je zou eens door de straten van Teheran moeten lopen, het is er een oase van rust, van gewone mensen die hun eigen ding doen op hun eigen manier in hun eigen land. Een mooi rustig homogeen land met haar eigen cultuur. Terwijl (West-)Europa… het afvoerputje van de wereld geworden is.

Als we iets kunnen bijdragen om de wereld wat meer heel te maken, dan is het juist door een voorbeeld te nemen aan de trouw die niet-westerlingen hebben voor hun afkomst en alles wat hun eigen is. Daarom kunnen we eigenlijk ook niet spreken van links of rechts want het is juist het liberale rechts dat alleen trouw is aan geld en niks geeft om grenzen of tradities, cultuur of taal.

En neem bijvoorbeeld de partij DENK. Ik heb in politiek opzicht alleen maar respect voor deze Turken. Er is ze weliswaar geen strobreed in de weg gelegd door onze zwakke elites, maar desondanks is hun moderne paard van Troje een enorme prestatie. Kun je je voorstellen dat een stel Nederlandse boerenknullen in Ankara in het Parlement terecht zouden komen? Want dat zou precies hetzelfde zijn. Natuurlijk heeft DENK niks te zoeken in Nederland. En als we Nederland weer heel willen maken moeten we actief helpen met het collectief remigreren van alle generaties Turken alsmede Marokkanen, Molukkers, Surinamers enz. die hier nu verblijven. Vanuit elk oogpunt is dit het meest waardige wat we kunnen doen. Zij bungelen ook maar ergens onder aan de maatschappelijke ladder. Misschien is er hier en daar wel een enkeling die ergens een fatsoenlijke baan heeft, zoals die schrijvende professor Afshin Ellian bij Elsevier bijvoorbeeld of die dappere Turkse Ebru Umar. Leuke man, leuke vrouw, prima schrijvers allebei en prima dat ze het hier naar hun zin hebben. Maar dit is mijn land, niet hun land. Ik verzin het niet, het is de geschiedenis. Ik ben inheems, dit is mijn erfelijke thuis. En hun verblijf ligt anno 2017 ver, heel erg ver buiten z’n vervaldatum. Het is niks persoonlijks. Het gaat om de authenticiteit van landen en culturen en de diversiteit hierin die de schoonheid van de wereld vormt. Die moeten we herstellen. Europa is onherkenbaar geworden. Europa is Europa niet meer. Om de simpele reden dat het niet een enkeling hier of daar is die van buitenaf hier is komen leven. Maar omdat het hele volken zijn die ons nu vervangen. Dat maakt dat dit etnische zuivering is, dat maakt dat dit genocide is.

Het is zo simpel eigenlijk, de oplossing. Europeanen terug naar Europa, Afrikanen terug naar Afrika, Arabieren terug naar het M.O. Dat is het. Alle spanning weg. Alle dreiging weg. Verder kunnen we allemaal in vrede en vriendschap handel drijven met elkaar, allemaal bij elkaar op bezoek, vakantie of reizen of zelfs een tijdje werken mocht er een enkeling zijn die echt iets bijzonders heeft bij te dragen. Dat geldt in alle richtingen. Maar daarna weer naar huis.

Het is de enige manier om heel te zijn. Pure naties, pure landen, pure culturen, ieder zijn eigen plek. Suum Cuique. De Romeinen zeiden het al. Jedem das Seine; ook de Duitsers begrepen het perfect halverwege de eerste helft van de 20ste eeuw. Jedem das Seine. 3 woorden. Ieder het zijne. Zo mooi. Zo simpel. Laten we daar voor vechten. Laat dat ons manifesto zijn. Dan strijden we voor alle vrije volkeren. Voor echt behoud van echte diversiteit, door rassen en culturen niet te vermengen, maar door ze juist te beschermen, door ze gescheiden in ere te houden.

Om tot deze heelheid te komen moeten we eerst eenheid krijgen in dit besef, binnen ons eigen volk. Hiervoor moeten we helemaal af van vijanddenken jegens volksgenoten die nog slapen of in ontkenning zijn, voor wie de waarheid te hard is of die simpelweg nog niet de stap terug hebben genomen om het grotere plaatje te zien. Om te zien hoe wij allemaal, 70 jaar lang gevoed zijn, dag in dag uit, gebombardeerd zijn, met identiteitsloos, individualistisch denken. Met het ‘ik consumeer dus ik ben’ van de tweede helft van de 20ste eeuw. Een wereld geleid door de elites van ’68 die letterlijk leefden alsof er geen morgen bestond en daarmee het bestaan van morgen ook echt naar de afgrond hebben begeleid, de afgrond waar we nu aan de rand van staan.

Met de dag groeit in mij de hoop dat een wederopstanding écht voor ons ligt. Meer en meer word ik omringd door mensen met hetzelfde besef en bewustzijn dat wij de laatsten zijn. Dat wij hier en nu in 2017 echt de laatsten zijn. Dat als wij niks doen, ons Europa voor eeuwig tot de geschiedenisboeken verbannen zal zijn. Dat wij de laatsten zijn die het tij kunnen keren zodat wij niet de laatsten zijn.

Meer en meer word ik omringd door deze lang gemiste familieleden. In de ogen van deze mensen zie ik angst en onzekerheid, maar ook vastberadenheid en bovenal een diepe niet uit te drukken liefde voor ons volk en een enorme strijdlust om het meest dierbare en meest kostbare te verdedigen.

Met allen van hen voel ik direct een enorme verbondenheid. Het is niet zomaar een gevoel, niet zomaar een emotie, nee, echt een fysiek gevoel van een verbinding. En dat gevoel is er vanaf het moment dat we elkaar in de ogen kijken. We zijn familie die elkaar voor het eerst ontmoeten.

Overal in Europa ontwaakt in ons een diep, oeroud gevoel. Het kan niet anders dan dat wij dit genetisch bij ons dragen. Het zit letterlijk in ons DNA. De geest van onze voorouders, hun strijd, hun liefde voor ons als hun nageslacht, hun angsten en hun dromen, hun lief en hun leed, alles wat ze meemaakten. Het ademt door de grond onder onze voeten, het wordt gedragen in de wind die door de eiken op de Noord-Europese hoogvlakte waait. Als ik goed luister, dan hoor ik zijn stem, van de grote Voorouder, van de Vader Odin die nog altijd in ons midden wandelt. Hij die generatie op generatie inspireerde en beschermde en nu ons tot hulp komt. Ik hoor zijn stem in het duister van de nacht, in de uil die ‘s nachts roept in het bos achter mijn tuin, in de rivier die stroomt in het dal naast mijn dorp.

Als deze geest in ons kan ontwaken, dan kan hij in ons hele volk ontwaken.

We moeten ten allen tijde uitgaan van een aankomende eenheid van ons volk. Ten allen tijden vasthouden aan een levende hoop dat eenheid ons te wachten staat, een hoop die groeit met de dag en met het uur.

Ja, velen zijn vet gemaakt en lui geworden. Zo’n gruwelijk groot deel van de bevolking in West-Europa is verzadigd en dronken en een nog groter deel slaapt al decennia zijn kater uit. In hun dronkenschap zijn zij vergeten wie ze zijn, de rebelse puberteit van de babyboomer generatie die zich met hun opstandige chaos en vernietigende anarchie tot in alle lagen van de maatschappij wist te nestelen. Hen bezie ik als identiteitsloos.

Hun ouders draaien zich om in hun graf, de generatie van de Amerikaanse generaal Patton die in 1945 in Berlijn kwam en zei: “We hebben de verkeerde vijand verslagen.” De generatie die precies wist wie ze waren en wat onze plek in de wereld was. Die haar tradities kende welke Patton door de Communisten vernietigd zag wat hem zijn beruchte woorden deed uitspreken.

Maar nu is er een heel nieuwe generatie die opstaat om iedereen wakker te schudden. Om iedereen te doen ontwaken en te doen vervullen van deze liefde voor het eigene, dit oeroude, meest natuurlijke, diepste gevoel van affectie voor het eigene, voor het eigen bloed en de eigen arbeid.

De eerbied, het geluk, de vreugde die we ervaren bij het beleven van dit ‘thuiskomen’ gevoel, is onbeschrijfelijk. Dit besef van onze afkomst, van wie wij zijn. En de dankbaarheid voor het enorme geschenk van al onze voorouders die in duizenden jaren ons adembenemend mooie, groene, volwassen continent hebben opgebouwd. In al haar glorie, Europa, van de eerste schepen die over onze rivieren voeren, tot de goden die springlevend (!) in onze tempels door groot en klein aanbeden werden, alsmede onze genieën. Van Da Vinci tot Rembrandt tot Beethoven tot Newton tot James Watson. Trump zei het vorige maand in Polen: “We write symphonies.”

In ons verlangen, in onze wens om deze liefde voor het eigene te doen ontwaken in heel ons volk, is het cruciaal dat we een brug slaan. Naar iedereen in onze omgeving. Een brug met een boodschap, gesproken in een taal die iedereen verstaat.

Ik kan de overtuiging en de hoop niet loslaten dat er eenheid komt. Dat we de dag gaan begroeten waarop niemand meer denkt als ‘ik’, maar enkel en alleen nog als ‘wij’. Dat wij allen verenigd zullen zijn in het bloed dat door onze Germaanse aderen stroomt, in ons DNA dat feilloos en moeiteloos de grond onder onze voeten en de bossen om ons heen, verstaat.

Voor dat die innerlijke deur bij iedereen opengaat moet deze eerst gevonden worden. En daarvoor moeten we spreken in een taal waarin we elkaar verstaan.

Ik geloof echt dat de vermeende verdeeldheid meer een product is van de media en geen echte basis in de maatschappij heeft. Dat we uiteindelijk allemaal hetzelfde wensen; een goed en gezond leven voor ons en voor onze dierbaren, gevuld met betekenis en liefde. Dat het lijkt alsof we mijlenver uit elkaar liggen met onze waarden, gedachten en emoties is, geloof ik, één groot misverstand. Een uiting van miscommunicatie.

Geen ouder kan ontkennen wat voor een bijzonder mooie en diep rakende emotie hij ervaart als hij zijn eigen gezicht herkent in dat van zijn kinderen. En iedereen begrijpt dat als twee zwemmende kinderen verdrinken je eerst je eigen kind redt en daarna die van de buurman.

Een dier dat in het nauw gedreven wordt, bijt van zich af. Ik hoop en bid en dat het beetje van dat oeroude, dierlijke gen dat wij nog steeds bij ons dragen, de komende jaren massaal ontwaakt in de Westerse wereld. Dan zullen we opstaan uit de dood en ons nieuwe Imperium bouwen. Onze nakomelingen zullen ons er eeuwig dankbaar om zijn.

Thorsson

One thought to “Van Eenheid naar Heelheid”

  1. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Laat onze ziel ontwaken en we zullen herrijzen uit deze beerput.

Reacties zijn gesloten.