Skip to main content

Naar een blanke republiek

Het laatste decennium laat een opleving zien van Europees nationalisme. Bij demonstraties lopen mensen met ‘Defend Europe’-spandoeken en dezelfde tekst siert vele internetmemes. In de politiek in een groot aantal landen kan men zonder gêne weer opkomen voor de belangen en wensen van het eigen volk. Veel jongeren durven de confrontatie aan met de generatie voor hen, de zogeheten babyboomers, en organiseren zich rond de thema’s ‘Heimat, Freiheit und Tradition’. De vlaggen met het lambda-symbool van de ‘Génération Identitaire’ kleuren de straten van München, Berlijn, Wenen, Parijs en andere Europese steden zwart-geel.

manifeste-generation-identitaire-2

Hoe kunnen we echter Europa verdedigen? Daarvoor moeten we bepalen wat ‘Europa’ volgens ons inhoudt. Het is niet moeilijk om te formuleren waar we tegen zijn: immigratie, de multiculturele samenleving, de vernietiging van de natuur, de oorlog tegen het gezin, links onderwijs, verval van tradities, de macht van de Europese Unie, de linkse elites, etc. Maar wat willen we met ons continent? Hoe zien we de toekomst van Europa?

In zijn boek Toward the White Republic formuleert de Amerikaanse historicus Michael O’Meara zijn gedachten over hoe blanken kunnen overleven in de huidige cosmopolitische, multiculturele en geglobaliseerde wereld. O’Meara heeft het gedachtengoed van de Franse ‘Nouvelle Droite’ in de Engelstalige wereld geïntroduceerd. Hij schrijft specifiek over de situatie in de Verenigde Staten, maar zijn visie bevat ook voor Europa interessante en bruikbare ideeën.

O’Meara betoogt dat het huidige politieke discours blanken in het geheel niets te bieden heeft. In de eerste plaats heeft het progressivisme de volkswil gebroken met haar propaganda voor materialisme en nihilisme, wat heeft geleid tot gedegenereerde, decadente cultuur. In de tweede plaats streeft de elite naar vervanging van de autochtone bevolking door vreemdelingen om haar macht zeker te stellen. Zij veronderstelt namelijk terecht dat de vreemdelingen vooral op de progressivistische partijen zullen stemmen.

Dit is de achtergrond van uitspraken zoals die van Jacques Attali, de president van de EBRD (Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling), die zei: “We moeten de komst van twee miljoen buitenlanders per jaar tussen 2020 en 2040 organiseren”. Of van de Groene EU-parlementariër Daniel Cohn-Bendit, die beweerde dat “het goed zou zijn als het percentage buitenlanders een derde van de algemene bevolking bereikt. De boot is verre van vol, ze is zelfs te leeg.” Economen houden alarmerende betogen dat we immigranten nodig zouden hebben om de verzorgingsstaat te behouden, zonder andere mogelijkheden te onderzoeken om een eventueel gebrek aan arbeidskrachten op te vangen.

En zo voltrekt zich in het westen wat Alex Kurtagic ‘the Great Erasure’ noemt: ‘de grote vervanging’ van de bevolking. Eerst door miljoenen ‘gastarbeiders’ en de laatste jaren door miljoenen zogenaamde vluchtelingen, uit vooral islamitische gebieden. Terwijl Europa eeuwen strijd heeft geleverd met de islam, vindt nu een invasie plaats zonder noemenswaardig bloedvergieten. Sterker nog, zij wordt van bovenaf aangestuurd. De Europese geschiedenis in spiegelbeeld! Marine Le Pen heeft deze ontwikkeling en de gevolgen ervan kernachtig verwoord: “Immigratie is een georganiseerde vervanging van onze bevolking. Dit bedreigt ons voortbestaan. We hebben niet de middelen om diegenen die hier al zijn te integreren. Het resultaat is een eindeloos cultureel conflict.”

Tegen deze ontwikkeling verzetten ook de zogenaamd conservatieve partijen zich niet. Zij staan hooguit voor wat cosmetische aanpassingen van het systeem. Conservatieven zijn te ‘keurig’ en te laf voor de vereiste radicale en revolutionaire oplossingen.

Het progressivisme heeft de macht veroverd door ‘een mars door de instellingen’, dat wil zeggen: zij heeft geleidelijk alle posities in leidende instituten bezet in de media, het onderwijs, het bedrijfsleven en de ambtenarij. Volgens O’Meara is zo’n mars voor het nationalistische verzet geen optie. Voor een tegengeluid is geen ruimte. Moeten we die ruimte dan – fysiek – elders zoeken? Misschien moeten we af van het idee dat we onze staten kunnen redden en behouden. Wil het blanke ras kunnen overleven dan moeten we afscheid nemen van de huidige staten, die toch al op sterven na dood zijn door de linkse afbraak en de instroom van vreemdelingen.

The White Republic Book Cover

 

O’Meara bepleit dus dat blanken zich afscheiden van de huidige samenleving, en uiteindelijk een eigen republiek stichten, afgescheiden van de rest van het land. We moeten voor ons ideaal van een eigen thuisland dus (een deel van) ons huidige land opgeven.

Om zo’n thuisland te realiseren zijn een aantal ingrijpende maatregelen noodzakelijk, zoals het verplaatsen van bevolkingsgroepen. Dat roept in het huidige progressieve klimaat boze reacties op, niet alleen van linkse partijen en organisaties – die direct Hitler van stal zullen halen – maar ook bij zogenaamde bondgenoten van rechts. Deze critici sluiten echter de ogen voor de bevolkingsvervanging die zich nu al dagelijks voltrekt. Op het micro-niveau van buurten en steden vluchten de  autochtone bewoners weg en hun plaats wordt ingenomen door immigranten. Op macro-niveau overstromen miljoenen vreemdelingen onze grenzen. De elite zegt etnische zuivering te verafschuwen, maar deze is reeds lang aan de gang.

Onze opgave is niet gemakkelijk. O’Meara haalt Oswald Spengler aan: “We hebben niet gekozen voor deze tijd. We kunnen het niet helpen dat we als mannen geboren zijn in de vroege winter van deze beschaving, in plaats van op de gouden top van een rijpe cultuur, in de tijd van een Phidias of een Mozart. Alles hangt er van af van hoe we onze eigen positie zien, onze bestemming, en helder ons realiseren dat we, hoewel we het tegenover onszelf kunnen ontkennen, dit alles niet kunnen ontwijken. Wie dit niet in zijn hart erkent, wordt niet langer gerekend tot de mannen van zijn generatie, en blijft een onnozele, een charlatan, ofwel een verwaande kwast.”

Als begin van de beweging die moet leiden tot een blanke afscheiding moet volgens O’Meara het white nationalism een contra-elite ontwikkelen. Een groep intellectuelen die tegen het huidige politiek correcte discours in een eigen vertoog formuleert, waarin de idealen en waarden van het blanke nationalisme worden verwoord.

Overal verkondigen ‘onze’ machthebbers de mythe van de ‘universele natie’, niet verbonden aan een volk, maar gegrondvest op abstracte waarden, zoals de mythologische ‘Rechten van de Mens’. Om ons te verweren tegen deze propaganda roept O’Meara de blanken op tot het vormen van een eigen mythe, een ‘white myth’. Hij verwijst naar de radicale Franse denker George Sorel, die aanvoerde dat een volk geen boodschap heeft aan een rationalistische verklaring of een politiek partijprogramma. “Net als planten, kunnen mensen niet bestaan zonder wortels,” zei Dominique Venner. De mythe vertaalt de hoop en behoeften van mensen naar hun eigen taal, en geeft hun deze hoop en behoeften terug op een manier die voor hen aannemelijk, aantrekkelijk en inspirerend is.

Het volk heeft een mythe nodig, die verwijst naar een gezamenlijk historisch en cultureel verleden. Met de nadruk op gezamenlijk: het gaat om die geschiedenis en cultuur die alleen door alle blanke inwoners wordt gedeeld. Vreemdelingen horen niet in dit verhaal thuis. Vandaar ook dat links uit alle macht probeert tradities uit te bannen en te vernietigen die specifiek zijn voor de blanke bevolkingsgroep. Die tradities en hun feestdagen vertegenwoordigen immers een gezamenlijk verleden. Ze verwijzen naar de wortels die iedere blanke man en vrouw gemeenschappelijk heeft, en wat blanken met elkaar verbindt.
Op welk volk moet de white myth betrekking hebben? Het gaat niet het volk als groep mensen binnen de grenzen van een land of staat, maar het volk als leden van de Europese stam. Om de historicus Peter Geyl te parafraseren toen hij sprak over ‘de Nederlandsche stam’: “Onder de Europese stam versta ik alle volken en volksgroepen voor wie de Europese cultuur, geschiedenis en traditie de moedercultuur, -geschiedenis en -traditie is”. Voor O’Meara is het visioen van de ‘White Republic’ de gezamelijke mythe voor deze ‘Europese stam’. Dit is de mythe die het blanke verzet, het ‘white nationalism’, moet dragen en uitdragen. Dit is “de mythe die een regeneratie van onze mensen inhoudt, herboren vanuit de principes van zelfbevestiging, eigenbelang, zelfbeschikking en soevereiniteit”. Het gaat om ziel en geest, met als doel deze gemeenschappelijke lotsbestemming. En die houdt niet op bij onze landsgrenzen, maar overstijgt deze. White nationalism laat de geschiedenis van rassenleer achter zich, en richt zich op het herontdekken van de waarden en tradities die onze voorouders sterk maakten. Tegelijk overstijgt ze het bekrompen nationalisme dat zo kenmerkend was voor de 19de eeuw en verbindt zich met al de Europese volkeren. Het gaat om een blank Europees thuisland. Voor minder moet en kan het blanke nationalisme niet gaan. Zwart-geel moeten de kleuren van Europa worden. ‘Defend Europe’ betekent ‘Defend the White European People’!

Georges de Nantes

 

– Bijeenkomsten –

Elke maand organiseert Erkenbrand bijeenkomsten waar schrijvers en lezers van Erkenbrand elkaar kunnen ontmoeten. We streven naar een discussie op niveau en naar gezelligheid. Meer informatie vind je hier.


 
Alle afbeeldingen zijn afkomstig van wikimedia.org

2 thoughts to “Naar een blanke republiek”

  1. Het lijkt al een stap naar voren dat we
    een aparte provincie creeren voor Simons en Kuzu.

    En voor ons zelf een soort Orania.

    Het gaat wel volgens deze lijnen, dat kan niet anders.
    Ook gezien onze cultuurverrijkers en wat er in Amerika gebeurt met BLM.

    We zitten op het zelfde breekpunt als Amerika voor 8 november.
    Laatste kans Woensdag 15 maart
    Televisie uit. Zak chips weg. Ff nadenken.

    En dan toch maar stemmen op de zionistische Wilders.

  2. Asap het begrip “burgerschap” introduceren voor hen geboren uit (beide) Nederlandse ouders op Nederlands grondgebied. Burgers hebben stemrecht, vervullen militaire dienstplicht en hebben nog een aantal privileges zoals politiek bedrijven en demonstreren.

    Zij niet van blanke origine maar die al tientallen jaren in Nederland zijn (zoals KNIL) ontvangen het burgerschap voor bewezen diensten.

Reacties zijn gesloten.