Skip to main content

Laat Assad met rust!

Hij is nog het beste dat we hebben in het Midden-Oosten.

Op zes april was het precies honderd jaar geleden dat de VS zich gingen bemoeien met de Eerste Wereldoorlog, een conflict dat de bestaande wereldorde vernietigde, de keizerrijken Duitsland, Oostenrijk-Hongarije, Rusland en Turkije neerhaalde, en een reeks sociale ontwikkelingen in beweging zette, die wat nog over was van ‘Chestertons hekken’ * tot pulp zouden vermalen. Op uitgerekend deze dag vond een nieuw drama plaats, met als spelers Trump, Assad en Poetin. President Trump beval een aanval op de luchtmachtbasis Shayrat in Syrië, vanwaar twee dagen voordien een aanval met chemische wapens zou zijn uitgevoerd op de lokale bevolking.

Rondom deze aanval waren echter allerlei onduidelijkheden. Hij kon onmogelijk een strategisch doel hebben gediend, omdat hij tien kilometer achter de frontlijn plaatsvond, en bijna alleen niet-strijders trof. Het is daarom zeer waarschijnlijk dat het hier ging om een aanval onder valse vlag, of een fout waarbij per ongeluk een wapenopslag van de rebellen werd geraakt, zoals de Russen zeiden. Het kan zelfs helemaal in scène gezet zijn. Dit laatste is des te waarschijnlijker vanwege de vele eerdere gevallen waarbij aantoonbaar valse beelden in de media werden verspreid door de zogenaamde ‘witte helmen’. Het zijn dezelfde mensen die zowel Hollywood als de media beheersen, en dat blijkt.

De opperbevelhebber die het bevel gaf tot het lanceren van de kruisraketten is dezelfde Donald Trump, die verkozen werd na een golf van steun van onderop voor zijn binnenlandse beleidsvoornemens, zoals het beveiligen van de grenzen, een nieuwe ziektekostenverzekering, en het beschermen van de binnenlandse werkgelegenheid door handelsverdragen te herzien.
Na het aantreden van Trump als president is dit binnenlandse programma op talloze manieren geblokkeerd en allerlei benoemingen werden om politieke redenen zwaar tegengewerkt. Maar ongelofelijk genoeg was deze ernstige, en schadelijke raketaanval binnen enkele uren na het bevel uitgevoerd.

Eind februari had Trump voor het congres nog verklaard: “Amerika eerbiedigt het recht van alle naties hun eigen weg te gaan. Mijn taak is niet de hele wereld te vertegenwoordigen. Mijn taak is de Verenigde Staten van Amerika te vertegenwoordigen. Maar we weten dat het beter is voor Amerika als er minder conflicten zijn, en niet mèèr.” Nu echter heeft Trump de VS in een conflict betrokken dat, zelfs al zou alles wat de mainstreammedia schrijven waar zijn, geen betrekking heeft op de belangen van de VS, en waarmee hij dreigt een deel van de wereld nog verder te destabiliseren dat al zo lijdt onder aanvallen van een Islamitische Staat, die Assad al nauwelijks in toom weet te houden.

President Assad is de rechtmatige heerser van Syrië, wat zijn vijanden ook beweren. Bovendien is hij een licht van secularisme in de donkere zee van religieus fanatisme van het Midden-Oosten. We hebben dringend een bondgenoot in de strijd tegen de Islamitische Staat nodig. Assads fouten als heerser zouden niet moeten verhinderen dat hij die essentiële bondgenoot zou zijn. Als de VS het juist vond zich zelfs met Stalin te verbinden in de jaren ’40, zou het nu hypocriet zijn Assad uit te sluiten omdat hij een grillige despoot zou zijn. Iets wat trouwens helemaal niet vaststaat.

De banden tussen Rusland en Syrië bestaat al heel lang en zijn van groot gewicht. Hafez Assad, de vader en voorganger van de huidige leider, was al een nauwe bondgenoot van de Sovjet-Unie. Hij stelde in 1971 de marinebasis in Tartus ter beschikking aan de Russische vloot, en gaf zo Leonid Brezhnev een steunpunt in de Middellandse Zee. Het Sovjetexperiment was in Rusland een gruwelijke mislukking, maar in het Midden-Oosten vormde de Russische invloed een belangrijke dam tegen het Islamitisch extremisme, en een sterke Europese beschavende aanwezigheid in een deel van de wereld dat dit heden ten dage meer dan ooit nodig heeft.

Ironisch genoeg is de vroegere agent van de KGB Vladimir Poetin nu een beschermer van de Europese cultuur geworden, en een held van de Amerikaanse en Europese traditionalisten. Na 70 jaar van communistische dictatuur, die de Europese sociale structuren vernietigde, de wereld in de greep van de Koude Oorlog gevangen hield, en de afgunst en de slechtste eigenschappen van de mens tot ongekende hoogte opstuwde, heeft Rusland haar les geleerd. Het is nu juist het Westen dat de vrijheid en natuur veronachtzaamt. In tegenstelling tot het Vaticaan is de Russisch Orthodoxe Kerk een trouwe beschermer van traditionele waarden. Poetin verzet zich vastbesloten tegen pogingen van ontwortelde internationale krachten om kinderen te indoctrineren tot gedegenereerde seksuele praktijken, tot frustratie van de westerse elite. Rusland is een land waar mannen nog mannen zijn, en vrouwen nog vrouwen.

Het orkest van het Mariinskytheater gaf in mei 2016 een zeer symbolisch concert bij de ruïnes van de antieke stad Palmyra, nadat deze op ISIS was heroverd. Rusland toonde daarmee aan niet alleen de mogelijkheden en de opofferingsgezindheid te hebben om het erfgoed van de beschaving veilig te stellen, maar ook de zaden te willen planten om de Europese cultuur weer te doen bloeien.

Een Amerikaanse aanval op de Russische positie in Syrië is een zeer schadelijke ontwikkeling. Het is een grote tegenslag voor de hoop op een strategische alliantie tussen Rusland en de VS. Zo’n bondgenootschap zou twee traditioneel beschavende krachten samenbrengen om opnieuw het primaat van de westerse ideeën te vestigen. Het zou de kunstmatige grip van Turkije en Israël op de internationale politiek losmaken, die alleen zich kan handhaven door de VS en Rusland tegen elkaar uit te spelen. Een alliantie tussen deze wereldmachten zou bovendien de cultureel-marxistische krachten, die zo onvoorstelbaar veel schade aan Europa hebben toegebracht, een belangrijke slag toebrengen.

In plaats hiervan dreigt nu opnieuw een seculier leider ten val te worden gebracht in het zoveelste door de VS aangestuurde conflict in het Midden-Oosten. Dit zou al de vierde keer zijn sinds het einde van de Koude Oorlog. Hiervoor hebben we u niet verkozen, heer Trump. Laat Assad zijn karwei afmaken. Richt u liever op de bouw van de muur.

 
Jan Sobieski

 

– Bijeenkomsten –

Elke maand organiseert Erkenbrand bijeenkomsten waar schrijvers en lezers van Erkenbrand elkaar kunnen ontmoeten. We streven naar een discussie op niveau en naar gezelligheid. Meer informatie vind je hier.

 
Alle afbeeldingen zijn afkomstig van wikimedia.org

* Zie https://en.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Chesterton%27s_fence