Skip to main content

Klimaatverandering

Hypothese of Dogma?

Onlangs deed het IPCC (International Panel for Climate Change) de mededeling dat onder klimaatwetenschappers brede consensus is bereikt over de oorzaak van klimaatverandering. Er werd gesteld dat aan de gangbare opvattingen niet meer hoeft te worden getwijfeld, zodat de klimaatwetenschap feitelijk ‘af’ is. De gedachte die bij me opkwam was: sinds wanneer is een wetenschap ‘af’? Sinds wanneer heeft de wetenschap een punt bereikt waarop niet meer hoeft te worden geluisterd naar alternatieve opvattingen over de werkelijkheid? In de natuurkunde is het volstrekt normaal om allerhande hypothesen de ruimte te geven om de werking van het heelal te verklaren, en de klimaatwetenschap onderzoekt nu niet bepaald een eenvoudig onderwerp: er zijn vele variabelen in het spel, en dat op een grote schaal. Dat de temperatuur op aarde de afgelopen decennia hoger is geworden leidt geen twijfel. Maar in tegenstelling tot wat de IPCC lijkt te beweren, is er onder wetenschappers nog lang geen consensus of CO2 nu tachtig procent van de klimaatverandering veroorzaakt of twintig procent: er is een behoorlijke spreiding in de uitkomst van de computermodellen.

In tegenstelling tot het immigratiedebat waarin minderheden relatief veel ruimte krijgen om hun ongenoegen te uiten, lijkt in het klimaatdebat een sfeer van zelfcensuur te zijn ontstaan waarin afwijkende opvattingen niet in het wetenschappelijke discours worden toegelaten. Vorig jaar is in de Verenigde Staten een handvol professoren ontslagen vanwege kritiek op de gevestigde klimaattheorie. Er zijn scholen bekend waarin studenten die een afwijkende opvatting uitten over de oorzaken van klimaatverandering, door de docent de toegang tot het klaslokaal ontzegd. Zulke maatregelen zijn niet minder dan een onvermogen om met feiten en argumenten te overtuigen. Zoals Einstein zei: wanneer je een theorie niet aan je grootmoeder kunt uitleggen, is deze weinig waard. We hoeven geen inhoudelijke kennis te hebben van de klimaattheorie – is het nog wel toegestaan om van theorieën in meervoud te spreken? – om op te merken dat de klimaatgemeenschap slachtoffer geworden is van een zekere mate van groupthink, waarin feiten en argumenten niet bepalend zijn voor de ideeen van een gemeenschap, maar waarin gebruik wordt gemaakt van de angst van het individu om door de groep verstoten te worden. Niet alleen vertoont de klimaatgemeenschap autoritaire trekjes die worden verpakt als ‘consensus’, bovendien zal dit ertoe leiden dat het publiek de wetenschap meer en meer zal gaan beschouwen als gewoon één of andere lobbygroep.

Het is opvallend dat de eerdergenoemde spreiding in de uitkomsten van de computermodellen door het IPCC wel wordt onderkend, zodat in feite een slag om de arm wordt gehouden. Des te meer verontrustend dat op basis van deze onzekerheidsmarge, uitermate ingrijpende maatregelen zijn voorgesteld tijdens de klimaatconferentie in Parijs. Voorbeelden zijn een wereldwijde verplichte belasting op CO2 en het vrijwel volledig uitschakelen van ons huidige systeem van fossiele brandstoffen, in de verwachting dat het aandeel duurzame energie de komende jaren zal groeien van rond de 7% naar 100%, verminderd met de te verwachten besparing in het energieverbruik. Evenals in het immigratiedebat wordt van ons verwacht dat we toch vooral moeten hopen op een goede uitkomst, terwijl de realiteit daar weinig aanleiding toe geeft. Dit alles komt onze zorg voor het milieu niet ten goede. In een volgende bijdrage gaan we wat dieper in op de klimaattheorie, en op welke manier deze zich tot het brede terrein van natuur en milieu verhoudt.

 
Baduhenna

 

Alle afbeeldingen zijn afkomstig van wikimedia.org

One thought to “Klimaatverandering”

Reacties zijn gesloten.