Skip to main content

IJsland schaft zichzelf af

Zelfs aan de poolcirkel heerst het vreemde idee dat blanke landen hun etnische en culturele eenheid moeten afstaan, omdat… nou ja, het nou eenmaal goed zou zijn voor blanke mensen. In 2016 werd de IJslandse Nationale Alliantie (Islenska Þjóðfylkingin) opgericht als politieke tegenhanger voor het multiculturele programma. Bij de verkiezingen in oktober vorig jaar leek de nieuwkomer af te stevenen op twee zetels in het parlement, maar uiteindelijk bleef zij onder de kiesdrempel steken. Erkenbrand sprak met Reynir Heiðarsson, vicevoorzitter van IJslandse Nationale Alliantie, over de IJslandse politiek en de toekomst van zijn partij.

logo

In het Nationaal Museum wordt de geschiedenis van IJsland verteld vanaf de eerste nederzettingen in het jaar 980 tot de huidige tijd. Het barre land heeft in de loop van haar bestaan verschillende rampen overleefd; van hongerjaren nadat vulkaanuitbarstingen grote stukken landbouwgrond verwoestten, tot pestepidemieën, waarbij de helft van de bevolking omkwam. Politiek gezien kende het land overheersing door Noorwegen en later Denemarken.
In contrast met de grauwe kleuren van de vaste collectie staat de zaal die is ingeruimd voor de progressieve agenda. Omlijst met frisse kleuren hangen portretten van lachende Afrikanen en Arabieren, met een verhaal over hun kommervolle verleden en hun nieuwe geluk als winkelmedewerker of als schoonmaker in een IJslands hotel. Op een zuil midden in de zaal is te lezen dat ras een negentiende-eeuwse uitvinding is van de imperialisten, zodat zij andere volken konden overheersen. Op diezelfde zuil staat dat racisme altijd al een onderdeel van de IJslandse samenleving is geweest.

Reynir Heiðarsson, vicevoorzitter van de IJslandse Nationale Alliantie, vertelt dat IJsland steeds heeft kunnen overleven dankzij haar sterke cultuur, er bestaat bij de IJslanders een diep verankerd gevoel dat de missie – de bewoning van het onherbergzame land – moet slagen. De saga’s herinneren aan hun opdracht van hun voorouders, en geven inspiratie bij tegenslag. “Wij vieren ieder jaar na de winter ons traditioneel feest, omdat we het hebben overleefd”.
De IJslandse cultuur is sterk zegt Heiðarsson, maar tegelijk kwetsbaar door het geringe omvang van de bevolking. In 2016 kwamen 1200 asielzoekers naar IJsland, voor 2017 staat de prognose op 2000 asielzoekers. Het lijken geringe aantallen in vergelijking met de honderdduizenden migranten die jaarlijks Zuid en West Europa bereiken, maar IJsland telt slechts 330.000 inwoners, qua inwonertal zo groot als de stad Utrecht. Een vergelijkbare instroom zou zijn als Nederland in een jaar tijd 100.000 asielzoekers zou toelaten.
De IJslandse Nationale Alliantie wijst niet elke vorm van immigratie af. De partij wil slechts dat de instroom in evenwicht is het absorptievermogen van het land. Volgens het VN vluchtelingenverdrag zou IJsland 30-40 vluchtelingen per jaar moeten opnemen. “Dit aantal is wat het land aankan”, aldus Heiðarsson, “en waartoe het zich verplicht heeft”.

We spreken Heiðarsson in het centrum van Reykjavik, op een steenworp afstand van het Althing, het parlement van IJsland. In maart 2016 werd de IJslandse Nationale Alliantie opgericht, in reactie op een ervaren politieke leegte. De onvrede over de toestroom van migranten werd breed gevoeld, in de gesprekken op straat en via de sociale media, maar had nog geen politieke stem. Voor hem als conservatief politicus gaat behoud van de cultuur samen met behoud van de natuurlijke omgeving, maar de partijen aan de rechter kant van het spectrum leken met het milieubeleid geen haast te maken. Met een groen-rechts programma wilde de IJslandse Nationale Alliantie voorzien in een behoefte. De standpunten zijn onder meer gericht op het beschermen van de visstand, door de visquota aan te scherpen en zeevervuiling tegen te gaan. Ook verzet de IJslandse Nationale Alliantie zich tegen de megaprojecten rondom het toerisme, zoals de bouw van hotelflats tegenover de beroemde watervallen. Naar de EU staan zij afwijzend. Het meest bekend werd de partij echter hun standpunten tegen immigratie en tegen de islam.

Heiðarsson wil dat IJsland geheel geen moslims toelaat. Hij beschouwt de islam als een politieke ideologie, die niet verenigbaar is met de IJslandse samenleving. De kans dat een moslim zijn ideologie opgeeft acht hij niet groot, de islam straft ontrouw bij haar aanhangers af met de dood. Hoewel er reeds verschillende islamitische gebedshuizen bestaan, heeft IJsland geen moskee. Er is een stuk grond toegewezen aan de rand van Reykjavik voor de eerste moskee,  maar de bouw heeft vertraging opgelopen. De IJslandse Nationale Alliantie heeft een rechtszaak in voorbereiding, om alsnog de bouw tegen te houden. Wat hem betreft komt er nooit een moskee op IJsland, en worden de bestaande gebedshuizen gesloten.

Dat IJsland is ontstaan uit immigranten, en dus een immigratieland moet blijven, vindt Heiðarsson niet een steekhoudend argument. Hij wijst erop dat de eerste bewoners allen afkomstig waren uit Europese, overwegend Nordische volkeren. De culturele verschillen waren relatief klein. De barre omstandigheden aan de poolcirkel hebben in het duizendjarig bestaan van IJsland een nieuw volk gesmeed, met een geheel eigen cultuur. Heiðarsson maakt een vergelijking met de paarden, die door de eerste bewoners werden meegenomen, en ook een nieuw ras zijn geworden. Het IJslander paardenras geniet overigens wettelijke bescherming. Vreemde paardenrassen zijn niet toegestaan op IJsland.

Een maand na de oprichting van de IJslandse Nationale Alliantie kwamen de onthullingen rondom de Panama Papers in het nieuws. De toenmalige premier van IJsland bleek diep verwikkeld in financiële malversaties. In de straten van Reykjavik werd gedemonstreerd tegen de regering, in het parlement riep de oppositie op tot terugtreden. Onder deze druk werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven voor 29 oktober 2016.
De IJslandse Nationale Alliantie had weinig tijd om zich voor te bereiden, maar gebruikte de beschikbare mogelijkheden om een aanhang op te bouwen. Met succes, in de aanloop van de verkiezingen wezen de enquêtes op een winst van 2 (van de 63) zetels in het parlement. Twee weken voor de verkiezingen kwam echter onverwacht bericht: twee kiesmannen trokken zich terug, waarbij zij zich beriepen op een conflict met het partijbestuur. Heiðarsson ontkent dat een conflict speelde, hij vermoedt vuil spel.
Het verlies van de twee kiesmannen in het belangrijke district Reykjavik, en het beeld van een ruziënde partijtop betekende de nekslag voor de jonge partij. Bij de verkiezingen behaalde de IJslandse Nationale Alliantie slechts 0,2% van de stemmen, ver onder de kiesdrempel van 5%.

De teleurstelling was aanwezig, maar Heiðarsson voelt geen gelatenheid. De IJslandse Nationale Alliantie gaat verder het verbreiden van haar standpunten. Afgelopen mei werd Robert Spencer (JihadWatch) uitgenodigd voor een lezing, met het doel de IJslanders bewust te maken van de gevaren van de islam. De bijeenkomst trok 500 bezoekers, en lokte heftige protesten uit. Robert Spencer werd na de lezing opgenomen in het ziekenhuis, nadat zijn drinken was vergiftigd door een linkse activist.
De IJslandse Nationale Alliantie is van plan om vaker sprekers uit te nodigen, en bereidt zich voor op de gemeenteraadsverkiezingen van 2018. Heiðarsson rekent op forse tegenstand, de pro-immigratie beweging heeft fanatieke activisten en kan rekenen op steun van de media en de kerk.

IJsland staat op een kruispunt. De huidige trends betekenen een einde van de etnische en culturele eenheid, IJsland schaft zichzelf af. Voor Heiðarsson is het niet te laat, hij ziet mogelijkheden om de trends te keren. “De IJslander weet hoe hij moet leven onder vreemde overheersing”, zegt hij, “door wilskracht en uithoudingsvermogen te tonen. De multiculturele waanzin zal voorbij gaan.”

 

– Bijeenkomsten –

Elke maand organiseert Erkenbrand bijeenkomsten waar schrijvers en lezers van Erkenbrand elkaar kunnen ontmoeten. We streven naar een discussie op niveau en naar gezelligheid. Meer informatie vind je hier.

One thought to “IJsland schaft zichzelf af”

  1. Wat in IJsland gebeurt, zien we overal in West-Europa. Grote aantallen migranten, die steevast “vluchteling” worden genoemd, maar dat meestal niet zijn, worden de samenleving binnengebracht. Werden ze vroeger nog gehuisvest in de oude buurten van de grote steden, anno 2017 worden ze strategisch verspreid over provinciesteden en zelfs dorpjes.
    In Italië zijn dorpen met 200 inwoners waar 50 (!) Afrikaanse gelukszoekers gehuisvest worden. Sterke, goed doorvoedde jongenmannen die bol staan van de adrenaline.
    Er is weinig voorstellingsvermogen nodig om te snappen hoe zulke dorpen er over pakweg 20, 30 jaar uit zullen zien.
    Het gaat overduidelijk om een geplande omvolking. De EU doet alsof ze machteloos staat en weigert de grenzen te sluiten en effectief te bewaken. NGO’s helpen om samen met mensensmokkelaars zoveel mogelijk kansloze Afrikanen naar Europa te halen, daarbij vaak zelfs geholpen door marineschepen van de EU-lidstaten.
    Gisteren kwamen weer 300 donkerbruine Sub-Saharianen in een van de Spaanse enclaves in Marokko binnen. Niet door over de hekken te klimmen, doch door hard langs de totaal verraste Spaanse douaniers te rennen. Eenmaal binnen is binnen, op grond van de ridicule en volstrekt achterhaalde regels.

    Als de migratie in dit tempo doorgaat, is Europa nog tijdens ons leven veranderd in dezelfde chaotische waanzin als waar deze kolonisten vandaan komen. Ik ben benieuwd hoe onze kinderen en kleinkinderen over ons zullen oordelen….

Reacties zijn gesloten.