Skip to main content

Brief aan een ‘transgender’


Beste Bruce1,

Laatst heb ik een documentaire over jou gezien. Hij bracht jouw grootse loopbaan als tienkamper in de jaren ’70 in beeld. Voor mij als echte heiden waren de beelden van je strijd om de sterkste, de snelste en de behendigste te zijn natuurlijk heel inspirerend. Waar is een man niet allemaal toe in staat als hij een totale focus geeft aan zijn leven! Je stond in de traditie van de atletische helden zoals de oude Grieken die kenden: totale beheersing over het leven, en gezegend door de goden. Je was een prachtig exemplaar van de menselijke soort. Een Übermensch.

Bij het zien van de beelden van de Olympische Spelen van 1976 stond ik op, de intense woordenstroom van de commentator vuurde me aan, ik ijsbeerde door de kamer, en riep naar het scherm: “Kom op dan! Kom op dan!”. En daar schoot je over de eindstreep. Extase van de verslaggever, extase op jouw gezicht. Ik balde mijn vuisten. De wereld lag voor ons open. Ik zou haar overwinnen, net als jij.

Helaas is niet alles goud wat er blinkt. Ik begrijp dat je al vier jaar voor je overwinning aan je vrouw verteld had dat je liever als vrouw door het leven zou gaan. Sterker nog, je zou al sinds je tiende met dat gevoel rondlopen. En dit, terwijl je een superintensieve training doorliep, en de testosteron door je aderen gierde. Ook aan je geslachtsdrift mankeerde niets. Je verwekte zes kinderen bij drie vrouwen. En dan toch dit idee dat je eigenlijk een vrouw bent?

Na je sportcarrière ging je reclamefilmpjes maken, en lezingen geven over motivatie. Dit deed je in pak, maar met een bh er onder. Na afloop van de lezingen trok je zelfs vaak helemaal vrouwenkleren aan. Niemand die je herkende, want wie kon zich voorstellen dat zo’n hengst als Bruce Jenner rond zou lopen in vrouwenkleren?

Vorig jaar heb je tenslotte alle discretie laten varen, en ging je als ‘Caitlyn’ Jenner overal interviews geven, en actievoeren voor rechten van transseksuelen.2 Ik wist niet dat jij de stiefvader was van Kim Kardashian en haar familie, berucht om de schaamteloze manier waarop ze hun emotionele verwikkelingetjes breeduit in de media etaleren. Of het je doel was of niet, je stal gelijk de show van hen. Een of ander roddelblad riep jou zelfs uit tot vrouwelijk model van het jaar. Je draaide weer helemaal mee in het circus van Hollywoodberoemdheden.

Ik heb je gezien in verschillende interviews. Je kleding zit je als gegoten. Hij komt zonder twijfel van de beste ontwerpers. Maar ja, handen als kolenschoppen, hè. En schouders die nauwelijks door de deur passen. Een nek als een stier. Schoenen als roeiboten. Een zeer weelderige haardos, die op jouw leeftijd alleen maar een pruik kan zijn. De facelifts en implantaten die jou, als een Michael Jackson of Hillary Clinton, op een mislukte etalagepop doen lijken. Je mond waar een heel brood in past. Overdwars. En dan je stem! Je klinkt zo laag alsof je John Wayne zelf bent.3

Je zegt dat je je nu eindelijk comfortabel voelt in je lichaam. Is dat zo? Is dit je ‘authentieke zelf’? Terwijl alles wat we van je zien schreeuwt dat het totaal nep is? Klatergoud, geen echt goud. Je had een knappe, rijpere man kunnen zijn. En een gevierde held die de jeugd zijn wijsheid kan doorgeven. Een ‘coach’. Nu ben je eerder een dragonder als tante Augusta. En zeker niet ‘die Unschuld vom Lande’.

Allerlei verklaringen voor je vreemde gedrag wellen bij me op, en ik verwerp ze weer. Geen testosterontekort. Het ligt niet aan de prestatiedruk, want je houdt van competitie, Misschien de drugs die je tijdens je training nam? Maar je zegt dat je je als kleine jongen al zo voelde. Ook indoctrinatie vanuit media en onderwijs is niet waarschijnlijk, omdat die nog niet bestond in jouw tijd, althans niet op dit gebied. Het blijft een raadsel.

We kunnen echter één ding met zekerheid zeggen: het komt niet doordat je ‘eigenlijk’ een vrouw bent. Je kunt dit wel denken, maar iemand kan ook oprecht menen dat hij Napoleon is. Als je je mening toetst aan de werkelijkheid, stuit je op materiële gegevenheden die zich niet weg laten redeneren. Je chromosomen wijzen je geslacht ondubbelzinnig uit. Je hormoonhuishouding en je geslachtsdeel zijn mannelijk. Als je je laat ombouwen zul je je hele leven kunstmatige vrouwelijke hormonen moeten blijven slikken. En ook al hak je je penis eraf, meer dan een onvruchtbaar gat kan er niet voor terug komen. Je zult nooit menstrueren, en al helemaal geen kinderen kunnen baren.

Terwijl ik deze zinnen schrijf, voel ik een zeker schuldgevoel, omdat mijn woorden je waarschijnlijk pijn doen. Dat spijt me. Aan de andere kant drijft een gevoel van frustratie met de huidige ideologie me tot een wreed uiteenscheuren van je illusies. Ik hou me maar vast aan het spreekwoord dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken, en dat wat nu pijn doet, je uiteindelijk zal helpen.

Wat zou er gebeurd zijn in je psychische ontwikkeling dat je deze kant bent opgegaan? En wat zou je er aan kunnen doen? Misschien heeft het iets te maken met het gezin waarin je opgroeide? Misschien was je moeder erg overheersend, of dacht je juist dat je je moeder moest redden van je verschrikkelijke vader?

Wellicht zou de psychologie van Carl Gustav Jung je kunnen helpen. Je zou in de greep kunnen zijn van het archetype van de Grote Moeder. In de Oudheid werden mannen zoals jij vaak priesters van haar cultus. De Al-Moeder is moreel ambivalent, chtonisch, barbaars, gewelddadig maar ook goedaardig en glimlachend. Ze is ook maagd, in de zin dat ze niet afhankelijk is van mannen. Ze is het eeuwig veranderlijke gezicht van de natuur. Haar volgelingen deden aan zelfkastijding en dierverminking, als afspiegeling van de gruwelen van de chtonische natuur. Om de Moeder te kunnen personifiëren deden ze bovendien aan travestie, en vaak aan zelfcastratie.4 Het is bepaald geen grapje als je in de greep van dit archetype bent.

Misschien dat een goede psycholoog je kan helpen, maar sommige neigingen zijn maar moeilijk te veranderen, zelfs al zijn ze niet biologisch bepaald. Hun wortels kunnen zeer diep reiken. In dat geval zul je er mee moeten leren leven dat je altijd dat gevoel van vrouwelijkheid zult houden, terwijl je een man bent. Ik voel hier een diepe tragiek, maar het is niet anders.

Het is misschien een kleine troost voor je dat er veel mensen zijn die geconfronteerd worden met gevoelens die nauwelijks een band met de werkelijkheid lijken te hebben. Het zou zelfs een levensopdracht voor je kunnen zijn om deze spanning uit te houden. Als je volhoudt, kan jouw worsteling je tot een wijs mens maken, die andere mensen kan helpen. Dan zou je een echt gouden mens kunnen worden. Ik hoop het oprecht voor je, want wat je nu hebt is toch geen leven? Maar ja, het klatergoud van Hollywood is verleidelijk.

 

Alle afbeeldingen zijn afkomstig van wikimedia.org

 

4Camille Paglia, Het seksuele masker. Kunst, seksualiteit en decadentie in de westerse beschaving, 58.

5 thoughts to “Brief aan een ‘transgender’”

  1. Hoe is het mogelijk dat iemand zoveel jaloezie in een brief kan stoppen. Heeft dit te maken met het nooit jezelf durven zijn en nu met afgunst kijken naar iemand die, al is het op latere leeftijd, voor zichzelf durft uit te komen. Ik weet uw leeftijd niet maar u moet weten, men is nooit te oud om te zorgen dat men het leven op de rails krijgt en die persoon is die men graag zou willen zijn, zonder huichelarij en zonder leugen.

    1. U schrijft mij zonder enige reden allerlei duistere motieven toe die mij volstrekt vreemd zijn. Dat wijst er op dat u niet streeft naar een eerlijke discussie.

      Ik heb alleen, en wel zo vriendelijk als mogelijk, uitgelegd dat wat Bruce Jenner nastreeft een illusie is. Hij heeft juist niet zijn leven op de rails gekregen. Dit blijkt ook uit het hoge percentage zelfmoorden onder transseksuelen, juist nadat iemand is ‘omgebouwd’. En dat ligt niet zozeer aan de maatschappij, alswel aan iemands omgang met zijn problemen.

      Ik meen dus oprecht dat alleen als Jenner kan aanvaarden dat hij een toch echt een man is, met zijn eigen typerende psychische problematiek, hij een authentiek kan leven leiden.

      1. Jammer dat transseksualiteit door zowel politiek links als rechts wordt gebruikt als wapen om hun eigen mens- en cultuurvisie te promoten. Ik ben politiek rechts, 60 jaar oud en dertig jaar geleden overgegaan van man naar vrouw. Ik leef gelukkig, heb al dertig jaar lang dezelfde partner, heb 25 jaar lang een eigen bedrijf geleid, ben maatschappelijk en politiek actief en gruwel van de alsmaar om zich heen grijpende discussie over genderidentiteit en zo meer.

        Noch de politieke standpunten en ‘gevolgtrekkingen’, noch de biologische ‘vanzelfsprekendheden’ die door beide kampen worden geventileerd doen recht aan wat ik heb beleefd en nog beleef.

        Transseksualiteit is geen hobby. Het is geen alles bepalende identiteit. En het is geen vrijbrief om allerlei zaken te ventileren en begrip of respect te eisen noch een stigma om je mond te houden en in een hoek te kruipen. Het is geen vanzelfsprekendheid waaraan de hele wereld zich moet aanpassen en ook niet ‘slechts een gevoel’ dat je moet overwinnen door sterk te zijn (zoals jarenlang op homoseksuelen is ingepraat).

        Of er wel of niet een wetenschappelijke (biologische) verklaring is voor transseksualiteit (en homoseksualiteit) weet ik niet. En dat boeit me ook niet. Na dertig jaar is dat een reeds lang gepasseerd station. Ik roep zowel links als rechts op om mensen, van welke kleur, geaardheid of bijzondere variatie dan ook niet als inzet te gebruiken om je eigen wereld en mensvisie te promoten. Ik ben geen ding op een politieke agenda. Hoe andere mensen met hun eigenaardigheid omgaan moeten zij weten. Maar noch dat zij hun insteek mogen veralgemeniseren tot beleid en/of norm, noch mogen diegenen die hen politiek willen bestrijden hun expressie veralgemeniseren tot de gehele groep. Er is veel variatie in politieke, morele en maatschappelijke visie, ook onder transseksuelen.

    2. Ton,
      Als een graatmager meisje met anorexia jou vertelt dat ze te dik is zeg jij dan ”inderdaad er mag best wat af” of zeg je ”meisje het zit tussen je oren, je hebt een stoornis en je hebt hulp nodig.” Nou?

  2. Beste Ambas Delenn,
    het is mooi dat je kennelijk een mooi stabiel leven kunt leiden, maar je bent een gelukkige uitzondering. Wat ik zeker waardeer is dat je je verzet tegen het gebruik van links van ‘transgenders’ om hun egalitaire ideologie nog verder door te drukken. Ik denk niet dat rechts ‘transgenders’ ergens voor wil gebruiken. We zien in het huidige linkse gedram slechts een bevestiging van de verderfelijkheid van hun ideologie.

Reacties zijn gesloten.