Skip to main content

Alt-Rechts en de Franse Presidentsverkiezingen

Hoe groot is de invloed van Alt-Rechts?

Morgen is de eerste ronde van de Presidentsverkiezingen in Frankrijk. Geen onbelangrijk land op het Europese continent, en des te meer binnen de Europese Unie. Mocht er een koerswijziging komen dan zou dit ook voor Nederland grote gevolgen kunnen hebben. De kandidaat waar alle ‘welmenende oligarchen’ en hun kompanen bang voor zijn: Marine Le Pen van het Front National.

Om het taalgebruik te hanteren van de heersende klasse: hoe zal het ‘de populisten’ vergaan? Wordt na de nederlagen van Wilders en Norbert Hofer in Oostenrijk wederom een van hun kandidaten gestopt? Ook in Frankrijk keerde zich de afgelopen weken een groot deel van de macht tegen de kandidaat van Front National, al was dit minder totaal dan in Nederland of de Verenigde Staten. Er zijn op dit moment maar liefst vijf kansrijke kandidaten, maar de links-liberale Emmanuel Macron geniet veruit de voorkeur van de politieke oligarchie.

In deze sfeer van ‘allen tegen het populisme’ zou ook in Frankrijk een mooie rol weggelegd kunnen zijn voor alt-rechts. Het Amerikaanse concept van een sterke kandidaat met scherpe uitspraken en veel twitter-geweld, lijkt echter in Frankrijk niet zo door te dringen. De sociale media hebben niet zo’n belangrijke rol als in de VS. Er verschijnen wel filmpjes en leuke memes, maar slechts met mate, en ook niet allemaal ter ondersteuning van Marine Le Pen. Hoe komt dit?

Voorzichtigheid van het Front National
Marine Le Pen voert een stevige, maar weinig spraakmakende campagne. Ze doet geen scherpe uitspraken zoals we dit bij Donald Trump zagen, over bijvoorbeeld het massaal uitzetten van illegalen of het bouwen van een grensmuur. Geen mooie uitspraken voor YouTube-filmpjes of sprankelende hyperbolen die op het web geslingerd kunnen worden.

De strategie lijkt erop gericht om Le Pen als een presidentwaardige kandidaat neer te zetten. In haar entourage lopen nogal wat vereerders van de vroegere president generaal De Gaulle rond, en dat is op zich natuurlijk geen slecht voorbeeld. In het hoofdkwartier van de partij hangt een portret kardinaal De Richelieu, door velen gezien als de eerste grote staatsman van Frankrijk, in de 17e eeuw. Le Pen hoopt aan te sluiten bij de waardigheid van deze staatsmannen.

Evenwel zitten in het programma van het Front Nationaal, met de titel ‘144 toezeggingen om Frankrijk in 5 jaar op orde te brengen’ tal van interessante standpunten. Het programma stelt voor uit het militaire commando van de NAVO te stappen, een referendum over het lidmaatschap van Europese Unie te houden, de grensbewaking terug in te voeren, uit het verdrag van Schengen te stappen, en moskeeën met extremistische achtergronden te sluiten. De legale immigratie mag per jaar maximaal 10.000 bedragen.

 

Media en het immigratiedebat
Frankrijk heeft in vergelijking met Nederland een breder palet aan politieke opvattingen, intellectuelen hebben een belangrijkere positie, en er wordt in de maatschappij meer over politiek nagedacht. Men kan bijvoorbeeld in de kiosken in Parijs allerlei kranten en tijdschriften vinden, waar men gewoon artikelen tegenkomt over de zegeningen van het fascisme of het communisme. Leer uw plaatselijke ‘anti-fascist’ maar geen Frans, zou ik zeggen. Niettemin hebben spelers die we ook in Nederland tegenkomen een stevige greep op de grote krantenuitgevers en televisiekanalen.

Het Internet telt wel talloze rechtse nieuwswebsites, soms gelieerd aan een politieke stroming. Zo heeft bijvoorbeeld de identitaire beweging een eigen nieuwsagentschap. De invloedrijkste website is François Desouche, waar de hele dag door berichten verschijnen, die vooral over de immigratie- en integratieproblematiek gaan.

Waar Donald Trump de eerste Amerikaans presidentskandidaat in een lange tijd was die de immigratie als politiek onderwerp aansneed, is dit al sinds jaar en dag in de Franse verkiezingen een onderwerp van debat. Er is vanaf de eerste immigratiegolf in de jaren zestig altijd wel een kandidaat geweest die bij de verkiezingen de immigratie als belangrijk punt naar voren bracht. Een verschil is wel dat in Frankrijk de censuur heel streng is, wat leidt tot vele veroordelingen.

 

Henry Lesquen - twitter

 

Henry de Lesquen
Iemand die een vrij grote populariteit geniet bij alt-rechts is de voorzitter van de radiozender ‘Radio Courtoisie’. Het gaat om Henry de Lesquen, patriot en katholiek, die voornemens was om zelf mee te doen aan de Presidentsverkiezingen van 2017 met een nationaal-liberaal programma. Hij heeft echter al begin maart laten weten zich toch niet kandidaat te stellen.

Hij is vooral bekend vanwege zijn scherpe uitspraken en heeft een grote groep vooral jonge volgers. ‘De Eifeltoren afbreken’, ‘Remigratie van niet-geassimileerde allochtonen’, ‘Verbod op negermuziek’ en ‘Positief racisme’ zijn enkele van zijn omstreden standpunten. In zijn radio-uitzendingen bestrijdt hij het kosmopolitisme, volgens hem een ideologie te teruggaat op Diogenes van Sinope, in de klassieke oudheid. Er zijn volgens Lesquen op dit moment in Frankrijk drie steunpilaren van het kosmopolitisme, te weten de homolobby, de joodse lobby en de Vrijmetselarij.

Opmerkelijk genoeg steunt Lesquen niet Le Pen, maar de centrumrechtse kandidaat François Fillon, die volgens hem het beste rechtse antwoord biedt op het gevaar van Emmanuel Macron, de linkse kosmopolitische kandidaat bij uitstek. Het sluit hem tegen de borst dat Le Pen niets in haar programma heeft staan over remigratie (Fillon ook niet, overigens).

pepeFDSretouche-1-1

 

Povere inbreng van de Alt-Right
Op Lesquen na, lijkt de inbreng van de Alt-Right in de Franse verkiezingen vrij pover. In het afgemeten discours van Le Pen is het ook lastig om een enkele zin of krachtterm te vinden die het goed doet op een leuke afbeelding. Het is een zorgvuldig afgewogen verhaal met zeer concrete en realiseerbare plannen, dat vooral zeer ‘presidentieel’ overkomt.

Dit is misschien ook een gevolg van het feit dat het nieuwrechtse gedachtegoed in Frankrijk al veel langer de gelegenheid heeft gehad om volwassen te worden. De nieuwrechtse denktank GRECE timmert bijvoorbeeld al sinds 1968 aan de weg. Dit was de eerste invloedrijke studiegroep in het Westen na de Tweede Wereldoorlog die nadacht over een andere wereld, een wereld waarin ook voor Europeanen nog een plek is. Niet voor niets hebben veel alt-rechtse intellectuelen in de Verenigde Staten juist naar Frankrijk gekeken voor de uitwerking van hun politieke ideeën.

Het lijkt er dus op dat het ontbreken van scherpe politieke uitspraken door rechts, het feit dat de media de oppositie al enige ruimte bieden, en het bredere politieke denken in de maatschappij, ervoor gezorgd hebben dat een nadrukkelijke en grootschalige aanwezigheid van alt-rechts in zowel de sociale media als in het publieke debat is uitgebleven.

 

Alle afbeeldingen zijn afkomstig van wikimedia.org